Vakantie
Soms schrijft het leven een verhaal dat je zelf nooit had kunnen bedenken.
Nog maar kort geleden genoten we van een fantastische vakantie. Eerst wandelen en fietsen tussen de Oostenrijkse bergen. Daarna door naar het prachtige Toscane 💚🤍❤️, waar we ons onderdompelden in sfeervolle dorpjes, de zee, de Italiaanse keuken en natuurlijk veel te lekkere ijsjes.
Misschien was het mooiste nog wel dat ik me voor het eerst in jaren vooral weer gewoon Tien voelde. Niet de patiënt. Niet degene die steeds bezig is met controles, scans of behandelingen. Gewoon mezelf.
Dat voelde als een cadeau.
Terugval
Tot afgelopen maandag.
Aan het einde van de middag voelde ik me ineens ontzettend moe. Thuis, aan tafel met ons gezin, kwamen de eerste signalen die ik inmiddels maar al te goed herken.
Mijn lichaam fluisterde niet meer…
het nam het stuur over.
Voor mij ging het licht uit in de gele camper, terwijl buiten de blauwe zwaailichten verschenen.
Ziekenhuis
Na een nacht in het ziekenhuis, onderzoeken en ontzettend liefdevolle zorg mocht ik gelukkig weer naar huis.
En toen begon het wachten.
Uitslagen
Maandag gingen we vol vertrouwen naar Tilburg voor de al geplande MRI van mijn hoofd.
Nog vóór de scan trok ik een kaartje uit één van mijn kaartendecks.
Geduld.
Achteraf gezien had dat kaartje geen toepasselijker boodschap kunnen hebben.
Na de MRI kwam gelukkig meteen het eerste mooie nieuws:
Geen nieuwe tumoren.
Wat een opluchting.
Wel zagen de artsen een klein plekje in de oude, eerder met Gamma Knife behandelde tumor. Het leek op een kleine bloeding, waarschijnlijk als gevolg van de bestraling.
Voor de definitieve beoordeling moest ook de informatie van de perfusie-MRI worden bekeken.
Die uitslag was er helaas nog niet.
“Nog één dag geduld.”
Dat ene dagje…
werd een lange dinsdag.
We wachtten.
En wachtten.
Tot 21.00 uur bleef de telefoon stil.
Wie ooit op zo’n telefoontje heeft gewacht, weet hoe lang uren kunnen duren.
Vanmorgen, woensdag om precies 10.00 uur… (ja hoor… daar is de 10 weer 😉) ging eindelijk de telefoon.
De uitslag was zoals we zo gehoopt hadden.
Alles wijst op een kleine bloeding in de oude, behandelde tumor, passend bij bestralingsschade.
Geen nieuwe tumoren.
Geen nieuwe bijzonderheden.
Over zes weken volgt opnieuw een controle-MRI om te kijken hoe het plekje zich ontwikkelt.
Wat een ongelooflijke opluchting.
Waarschijnlijk was dit mijn lichaam dat na dagen van te weinig slaap, warmte, een lange reis én de zorg om onze zieke Boef simpelweg zei:
“En nu is het genoeg geweest.”
Mijn lichaam blijft een bijzonder wijs instrument. Soms zou ik alleen wensen dat het iets subtielere manieren koos om me daarop te wijzen…
Reflectie
Na ruim anderhalve week voelt het alsof ik weer ben uitgestapt uit die achtbaan.
Van ontspannen genieten in Oostenrijk en Toscane…
naar een onverwachte rit in de gele camper…
naar ziekenhuis, onderzoeken en spanning…
naar wachten…
en nóg langer wachten…
En nu…
Voor mijn gezin en iedereen die dichtbij me staat was dit opnieuw een enorme schrik. Ik besef iedere keer weer hoeveel impact zo’n moment heeft. Niet alleen op mij, maar ook op de mensen die van me houden.
Juist daarom voelt deze goede uitslag als zoveel meer dan alleen een medische uitslag.
Het is rust.
Vertrouwen.
Ruimte om weer vooruit te kijken.
Dus doen we nu precies wat nodig is.
Samen uitrusten.
Bijkomen.
Weer terug in het basisstation van de achtbaan.
Even uitstappen.
Op adem komen.
Voelen hoe de rust langzaam weer terugkeert.
Dus pak ik de vakantiefoto’s er nog maar eens bij.
De bergen, de zee. Het Italiaanse leven, dat gevoel van vrijheid, van ontspanning, van volop beleven.
Want uiteindelijk is dát waar het om draait. Het leven laat zich niet plannen.
Soms brengt het je met de caravan naar de mooiste plekken.
Soms maak je onverwacht een ritje in de gele camper met blauwe lichtjes.
En soms is de grootste rijkdom dat je gewoon weer thuis bent.
Terug in het basisstation.
Klaar om opnieuw van het leven te genieten.
💛 LEEF 💛 LACH 💛 GENIET
Elke dag opnieuw.
Liefs ‘Tien’
0 Reacties